The most forgiving people I have ever come across are people who have suffered – it is as suffering has ripped them open into empathy.
Antjie Krogg
[ The Virginean ] zondag, 20 april 2008
And so he lay, and talked to her as he had never talked to any one, not even to himself. Thus she learned secrets of his heart new to her: his visits here, what they were to him, and why he had chosen it for their bridal camp. “What I did not know at all,” he said, “was the way a man can be pining for – for this – and never guess what is the matter with him.”
When he had finished talking, still he lay extended and serene; and she looked down at him and the wonderful change that had come over him, like a sunrise. Was this dreamy boy the man of two days ago?
… Sometimes when he was at work with their horses, or intent on casting his brown hackle for a fish, she would watch him with eyes that were fuller of love than of understanding. Perhaps she never came wholly to understand him; but in her complete love for him she found enough. He loved her with his whole man’s power. She had listened to him tell her in words of transport, “I could enjoy dying”; yet she loved him more than that. He had come to her from a smoking pistol, able to bid her farewell – and she could not let him go. At the last white-hot edge of ordeal, it was she who renounced, and he who had his way. Nevertheless she found much more than enough, in spite of the sigh that now and again breathed through her hapiness when she would watch him with eyes fuller of love than of understanding.
… the mountains brought them together upon all else in the world and their own lives. At the end they loved each other doubly more than at the beginning, because of these added confidences which they exchanged and shared. It was a new bliss to her to know a man’s talk and thoughts, to be given so much of him; and to him it was a bliss still greater to melt from that reserve his lonely life had bred in him. He never would have guesses so much had been stored away in him, unexpressed till now.
Owen Winster
[ Scholia ] vrijdag, 28 maart 2008
Schrijvers, die alleen ’s ochtend kunnen werken omdat zij dan het ‘helderst’ zijn, begrijp ik niet helemaal. Juist ’s avonds, als ik een beetje moe ben en een paar glazen wijn heb gedronken, verschijnen er allerlei dingen die eerder op de dag door helderheid overstraald werden.
Mulisch
[ Veronika decides to die ] woensdag, 19 maart 2008
“I can’t be in love with a man who lives in another world.”
“We all live in our own world. But if you look up at the starry sky, you’ll see that all the different worlds up there combine to form constellations, solar systems, galaxies.”
Paulo Coelho
[ Geen post, wel een lijstje ] woensdag, 27 februari 2008
* Tussen vrijdagochtend en deze ochtend kom ik maar net aan 12u slaap. * Vanmorgen kroop ik om 7u45 in bed, om om 18u30 te ontwaken. En dat doet vreemd, laat mij u vertellen. * Ik ben één handschoen kwijt. Wat doe je dan met de tweede? * Ik heb een brommer nodig, eentje van bijna 40 jaar geleden. * Reizen, daar denk/praat/zaag ik elke dag over. En plannen, dat doe ik ook. * Ik kan pokeren nu. Zonder geld, want de overheid verdient aan die rage. * Nieuwe slippers en zonnebril, want de zomer moet komen. * Ik mis de zon. * Ik ben verliefd.
[ U kent dat wel ] dinsdag, 19 februari 2008
Snotterneus, zwaar hoofd. Koude, hitte.
U kent dat wel.
Ik ben niet helemaal fit.
Edit:
- Overal kom ik (gebruikte) zakdoeken tegen.
- I’m desperately in need of summer..
[ Smalltown boy ] donderdag, 14 februari 2008
The answers you seek
you will never find at home.
[Bronski Beat]
[ Zonnebrandolie ] donderdag, 14 februari 2008
Mijn lichaam voelde zo koud. Het verlangde naar warmte, om weer zacht te worden. Ik heb de kilheid verdreven door het in te wrijven met zonnebrandolie. Nu ruik ik naar kleffe, hete dagen. Nu ruik ik naar zomer. Ik heb de kilheid verdreven met zonnebrandolie. Ik heb de winter verdreven.
[ En dan denk ik bij mezelf ] donderdag, 14 februari 2008
Ik houd van deze stad. En ik houd van het nestje waar ik in woon. Ik houd van de straten, de mensen, de kussens, de potten en pannen. En ik houd van deze periode in mijn leven. Ik kan opstaan - slaperig, met warrige haardos en al – en perfect tevreden een tas thee zetten in de ochtend. En ookal is de inhoud nog veel te warm, toch sip ik aan de tas vol stippels. Tevreden kijk ik over de mistige ochtend, tuur ik tussen de bomen door. Want aan de andere kant van mijn raam staan er vele bomen. En dan denk ik bij mezelf: wat is dit een heerlijke ochtend. En dan denk ik bij mezelf: wat is dit een heerlijke tijd, wat heb ik het goed.
En dan denk ik bij mezelf: maar wat zou ik het graag met hem kunnen delen.
